Hotmail og Messenger

At 1997 er 20 r sidan om ikkje s altfor lenge, er aldeles ubegripeleg. Eg budde i London. Internett var noko eg svidt hadde vore borti ret fr, d eg hadde begynt studera. Eg studerte strengt tatt ret fr ogs, men eg fann fort ut at ret p jus-studiet betre kunne brukast til anna enn studera spissfindige lovar. Min personlege rekord i bowling fr det ret, str fjellsttt framleis. Det var ogs det ret av mitt liv eg har vore nrmast klare lfte mi eiga kroppsvekt i benkpress. Heldigvis vart det mindre av bde bowling og benkpress i ra som kom. For mykje av denslags gir drlegare livskvalitet, fann eg ut. Men det er ei anna historie.

Det eg skal snakka om - eller rettare sagt mimra om - no, har med internett gjera. Og Hotmail. Det er seint p kvelden, eg burde vore i seng, men eg sov middag tre timar i dag og kjem ikkje til f sova om eg legg meg no. D er det betre gjera noko av det eg gjer best - mimra og sj tilbake p tider som var. Nokre av de som les bloggen min veit at de har kjefta p meg mange gonger fordi eg er melankolsk og lettrrt, men slik er det. Eg er ein slik som kan finna p bli tankefull berre eg knuser eit glas.

I kveld fann eg nemleg ut at alle mailane p Hotmail-kontoen min var sletta. Borte. For alltid.

Det byrja med at eg ville finna den frste mailen eg hadde ftt fr ein god ven og slektning i Amerika. Han dydde for berre nokre veker sidan. Han var tremenningen min, barnebarn av bror til min farfar. Me hadde mykje kontakt sidan eg traff han frste gong i 2002. Og no skulle eg finna dei frste mailane me utveksla, tenkte eg. Det tenkte ikkje Microsoft.

Det m ha vore i august eller september 1997. Eg gjekk nedover Portobello Road, og var p utkikk etter ein internett-kafe. Eg hadde hyrt at slike skulle finnast. Ikkje s langt nede i gata, fann eg ein. Portobello Gold. Eg gjekk inn, og betalte 6 pund for surfa p internettet ein time. Eg hadde hatt epost-adresse ret fr, men n var eg slutta som student p Misjonshgskulen og mtte st p eigne epost-bein. Fyren som jobba p internettkafeen sa at eg MTTE jo berre oppretta ein Hotmail-konto. S d gjorde eg det. Eg mtte velga eit brukarnavn. Eg valde kvignes. Eg mtte velga eit passord. Passordet har fulgt meg - i ulike versjonar - sidan. Den einaste staden eg framleis bruker det originale Hotmail-passordet mitt , er p innlogginga til SAS.

Og vips, s hadde epost-eventyret mitt starta. Eg skreiv nokre korte meldingar til folk eg hadde hatt epost-adressa til ret fr - og s byrja snballen rulla. Internettet var fantastisk. Det var kjrleik, lidenskap og takksemd. Eg visste at me kom til bli veldig gode vener, eg og nettet. Og e-posten var ein del av det.

Ein kuriositet: P denne tida gjekk det an g inn p www.posten.no - skriva ein epost til dei - og f dei til skriva denne ut og senda i vanleg post til folk. Det var berre mormor som mottok slike brev fr meg.

ret etter London var eg i militret. Reint internett- og epostmessig vart det ei rkenvandring. Me hadde tilgang p internett eit par gonger i mnaden, og berre etter at me hadde gjennomgtt eit kurs som n i ettertid framstr som ganske latterleg. Men eg starta leita etter slektningar i USA p nettet. Og ville prva komma i kontakt med dei. Det vart mange mailar til Vignesar rundtforbi i USA - det er eit veldig vanleg navn skulle det visa seg - fr eg fann ut at mine slekningar hadde ein ekstra s i navnet. Alts Vigness.

Digresjon: Grunnen til denne ekstra s-en er mest truleg den gamle finnydialekta - og mten navnet vart uttalt p. Eg brukar ein mellomting - alst mellom den gamle uttalen og byas-uttalen. Bror min brukar byas-uttalen. Onkel Ingvar ogs. Vignes med lang i. Viiiiignes. Den gamle, derimot, hadde kort i, dobbel g og nesten ikkje e i det heile. Alts viggns med trykk p i-en. D gamle Daniel kom til Amerika, har hans uttale av navnet frt til at det vart skrive med to s-ar. Vre amerikanske slekningar uttalar sleis etternavnet sitt p same mte som folk p Finny gjorde p byrjinga av nittenhundretalet. Denne digresjonen er forvrig basert p skalla superenkel forskning - utleda av mi noko over gjennomsnittlege interesse for fonetikk.

Men eg traff alts blink etter kvart. Eg fekk kontakt med slekta mi. Den frste eposten eg sende til Dan var fr Maukstadmoen i indre Troms, ein vinterdag i 1999. Han hugsa alltid ppeika kor stakkarsleg og forkommen eg hyrdest ut d eg la ut om militrlivet for han. Eg teikna ikkje akkurat eit bilete av ein tff soldat. Me lo mykje av det.

ret etter militret byrja eg for alvor p den vegen som - utan at eg visste det d - frte til at eg sat i ein sofa p Lundeneset i Vindafjord kommune mange r seinare. Eg studerte engelsk p hgskulen i Stavanger. Det ret vart MSN Messenger lansert. Eg m ha vore svrt tidleg med ta tenesta i bruk - Messenger vart lansert i juli 1999, og eg var p plass p datarommet p hgskulen ein mnad seinare. MSN messenger integrerte mail og skalla chatting - alts drs - og revolusjonerte mten eg kommuniserte med omverda. Det er interessant tenkja p at eg p dette tidspunktet framleis ikkje hadde skaffa meg mobiltelefon

Det var rart kor fort en nye teknologien vart integrert i kvardagen. Me fek oss internett heime hj mor og far p denne tida - men det var framleis til dmes heilt uaktuelt leggja inn nett i huset me budde i i Stavanger. Denslags var luksus.Men du, kor lyst eg hadde p det.

Heilt fram til 2005 var det meg og Hotmail. Ein oktoberdag dette ret, oppretta eg imidlertid konto p Gmail. Hotmail forsvann gradivs ut, men MSN messenger bestod i mange r etterp. Eg passa alltid p logga meg inn p Hotmail for sjekka om det var kome noko spanande i innboksen dei siste mnadane, men etter kvart vart det lenger og lenger mellom beska der. MSN messenger er ogs s og seie ute n.Det skal visstnok leggjast ned innan kort tid.

Og i kveld fann eg alts ut at alle dei gamle hotmailane mine er sletta. Alt fr 1997 til 2005. Mest truleg fordi det er for lenge sidan eg var logga inn sist. S d berre sletta dei alt. Dei frste ra av epost-livet mitt. Borte for alltid. For ein gjeng, dette Microsoft. Det er jo litt som brenna ein bankboks, berre fordi eigaren glymde stikka innom p ei stund.

No er det meg og gmail.

Gmail slettar ikkje noko som helst.

Der ligg alt. Det ligg eit tastetrykk vekke. Dersom eg skal ska for finna noko, risikerer eg finna ting eg skreiv til, eller fekk fr nokon, i ei heilt anna tid.

D blir eg sitjande og sj, tenkja og fundera. Fr eg leitar vidare etter det eg skulle finna.

Kva er best?

At alt forsvinn, eller at alt ligg der, ein millimeter under overflata?

Eg veit sanneleg ikkje.

2 kommentarer

Snigg

19.02.2013 kl.12:07

Skal dei sletta MSN? Nei, dette!!!

kvignes

19.02.2013 kl.12:21

Det skal dei. http://www.itavisen.no/905548/farvel-gamle-venn

Skriv en ny kommentar

kvignes

kvignes

37, Finny

Barnsleg og komplisert. Det burde eigentleg vore nok, men s slr det meg: Dersom eg skriv meir her, betyr det at annonsa som plar st rett under bildet mitt, mest truleg vil bli flytta ned. Og det er bra. For kva annonser er det som regel her inne? Akkurat no er det ei som heiter "Knallfin rumpe", og som reklamerar for anti shake treningstights. Dette er sikkert eit kjempeflott produkt, og noko mange kan ha nytte av, men eg vil helst ikkje ha rumpereklamar i umiddelbar tilknytning til mitt fjes. Eigentleg br eg berre skrive denne omtalen av meg sjlv s lang at annonsa havnar s lang ned at ein m scrolle for sj ho. Ein veit aldri kva slags annonser som dukkar opp. Eg er eigentleg ikkje interessert reklamera for noko som helst, det einaste mtte vera om nokon som produserer dyre tohnds laksefiskestenger fann ut at deg var ein mann det var verdt sponsa. Men denne bloggen har ikkje som utgongspunkt tena pengar. Eg er heller ikkje interessert i f andre folk til meina som meg. Kva er det eg eigentleg vil? Dersom me skal bli litt serise: Eg vil fortelja historier fr livet mitt, slik at sstera mi og bror min kan ha noko mora seg over i kvardagen. Dersom andre ogs finn glede i mine betrakningar - hjarteleg velkomne.

Kategorier

Arkiv

hits