Tur

Eg har vore p tur att. Ein mangedelt tur. Minst tre delar. Eigentleg fire. Eg har bilder. De skal f sj.

Frste helga i vinterferien reiste eg til Birmingham i hve nabo Lars sin frtirsdag. tte gutar p tur, stor stas. Fotball, god mat og mykje humor.

Etter Birmingham var eg tre dagar leine i London. Utanom eit mte med a-lagstrenar Ingebrethsen og hans kjre, var eg p eigahand i storbyen. Eit draumescenario, trudde eg p frehand. Det skulle visa seg at det var det slettes ikkje.

Etter London bar det til Afrika. Fem dagar. Etter at eg var der for eit r sidan, har eg visst at eg skulle tilbake snart. At det skulle bli s snart, og at det berre vart fem dagar, var like overraskande. Men no vart det slik. Og du, s glad eg er for at eg reiste.

Heimreise. Fr Nairobi klokka ni tysdag kveld. Framme p Lundeneset halv fire natt til torsdag. For langt. I flge Dorrit var eg nr eit eller anna samanbrot. Det er godt mogeleg ho har rett.

Birmingham

Mange som trur dei kjenner meg trur eg er fotballgalen. Det stemmer ikkje. Eg er glad i fotball, og likar det mykje betre enn mange andre ting. Men eg er til dmes meir interessert i mat enn i fotball. Difor dette biletet av mat fr Birminghamturen, og ikkje fr fotballkampen me var p: P dette bildet er Trygve og Leif Jakob nr slutten av frukosten sin. Me t frukost same stad kvar dag. Bror min var den einaste som bestilte den strste frukosten med blodpudding kvar dag. Eg innrmmer at eg vart imponert. Engelsk frukost gjer noko med deg. Du blir mett p ein heilt sreigen mte. Du kan g i timesvis. Det gjorde me d og i Birmingham. Fin by. Hyggelege mennesker som tykte me var litt galne som kom heilt fr Norge for vitja byen deira. Denslags opplever du ikkje i London. Det er berre litt over ei veke sidan Birminghamturen var over, men her eg sit og skriv n, verkar det som om det var i eit anna liv, ein annan stad.

London



Eg hadde sett fram til tre dagar leine i London. Eg likar vera leine. Srleg nr eg har vore tett p mange andre fleire dagar p rad. Dette er det veldig provoserande for mange hyra, og eg fr ofte slengt i fleisen at det er utsagn som dette som gjer at eg ikkje er gift. Det er feil. Det er ikkje utsagn som dette som gjer at eg ikkje er gift. Eg seier nemleg aldri slikt til folk eg vil gifta meg med. Stort sett i alle fall. Men jau, eg skulle vera leine i London i tre dagar. To ting p programmet: Augeundersking og Spurs-Milan i Champions league. Dei av elevane mine som opplevde meg den dagen Milan-billettane vart lagde ut, vil nok le hnleg av pstanden min om at eg ikkje er fotballgalen. Eg innrmmer at eg den dagen var meir enn galen. Det var jo den strste Spurs-kampen sidan 1991, dette. Men fr eg kom s langt som til kampen, hadde eg to dagar sl ihjel. Dette skulle jo normalt ikkje vore noko problem. Kanskje det var hotellet som gjorde at eg mistreivst? Eg trudde eg kunne bu kvar som helst, berre eg hadde eit rom sova p. Men det fr vera mte p. Eit minstekrav nr ein er leine er at det er internett tilgjengeleg. Det var det ikkje. Og det var trangt. Eg var fanga p fire kvadratmeter. Eigentleg var kanskje hovudrsaka at eg berre hadde lyst koma meg til Afrika. Men s var det denne fotballkampen, d. Der vart det s nervst at eg har nesten ikkje vore med p maken. Alle sat ytterst p stolane sine og orka ikkje laga ein lyd, omtrent. Etter kampen reiste eg ned til Islington og vandra litt rundt. Islington er ein bra plass, berre ein kjem seg heim i rimeleg tid og p rett buss. Denne gongen traff eg p tida, men bomma p bussen. Eg enda opp i ein bussgarasje ved London Bridge og fant ut at den einaste mten koma seg heim p utan frysa forderva var f tak i ein taxi. Taxisjfren var herleg. Eg var i humr til litt drs, og sette han i gang p to omrder taxisjfrar plar ha meiningar, uansett kvar ein er: Innvandring og bensinprisar. Det frste var han sterkt imot. Utanom slike som meg, sjlvsagt. "I don't mind people like you coming over, you stay here a few days and then fakkaff back to your own country". Betryggande. Det andre var han og svrt oppteken av. Og han var galen p styresmaktene. For det er jo sjlvsagt deira feil. Det aller, aller meste.

Kenya



Villa Vega. Eit godt stykke utanfor allfarveg. Her finn du staden p kartet. Eg har hyrt om denne plassen i nokre r n. Eg kjenner nemleg ei dame som har beskreve dette som eit paradis s ofte det har vore hve til det. Og no bur ho der, og d var det berre reisa. Andreas, som eg deler leilighet p Lundeneset, og hans tilkomande frue, var med. Dei kjente og folk p VV.Me treftes i London p torsdagen, og det var rett og slett ein befrielse treffa kjende att.

Paradis br oppskast, srleg nr ein finn flybillettar dit til under prisen av tre netter p eit hotell i London som ikkje gjer ein deprimert. sei fr at ein kjem er ikkje naudsynt. ikkje gjera det, kan rett og slett anbefalast. Sjfr Bob risikerte bde bnnplater og det som verre er for f oss ut. Vegane p landsbygda utfre Nairobi er ikkje noko srleg. Men faktum er at me kom oss ut i ei stasjonsvogn. S eg har definitivt sett verre vegar. I Suldal og p Fogn til dmes.

Dei fem dagane fauk avgarde. Me fekk oss ein liten safari, Nairobibytur, fantastisk mat og slapping av p Villa Vega. Og me blei stempla som galne av samtlege NLM-misjonrar. Dei kom ut p sndagen og hadde eit slags misjonrmte p villlaen. Faktum er at Nairobi ikkje er s langt unna. Og femdagarstur er uendeleg mykje betre enn ingen tur.

Heimreisa vart lang. For lang. D eg kom til Stavanger var eg aldeles utkjrt. No har eg kvilt. Og tenkjer tilbake p flotte opplevingar. Me avsluttar med nokre fleire bilete.

Kre p afrikansk barneheim. Dette var dei tre einaste som ikkje var for redde for meg til bli tatt bilde av. Ein av stakkarane gymde seg bak eit skap. Dei tinte opp etter kvart, heldigvis. Herlige folk. Sterke inntrykk.

Einliters glasflasker. Nostalgi. Daglegdags i Kenya. Torodd er colamodell.

Sola gr ned over Ngong Hills. For ein plass p denne jord.

Eg kjpte meg vase p glasblseri. Knust fr flyet. Bitter nedtur. Maria lo seg skakk.



Ngd Maria p Rolf's place. Ein av dei beste restaurantane eg har vore p. Nokon gong.



Soloppgang, Nairobi National Park. (To siste foto: Andreas C. Vge)

3 kommentarer

Reier

18.03.2011 kl.09:15

du hendelse

kvignes

18.03.2011 kl.09:18

Vel tala.

L

22.03.2011 kl.14:34

Du er Afrika-junkie, fekk eg hyra i gr d eg sat spikra til eit program fr Etiopia p tv. Og dette gjorde ikkje lengten mindre framtredande. Takk for fine bilder og ord.

Skriv en ny kommentar

kvignes

kvignes

37, Finny

Barnsleg og komplisert. Det burde eigentleg vore nok, men s slr det meg: Dersom eg skriv meir her, betyr det at annonsa som plar st rett under bildet mitt, mest truleg vil bli flytta ned. Og det er bra. For kva annonser er det som regel her inne? Akkurat no er det ei som heiter "Knallfin rumpe", og som reklamerar for anti shake treningstights. Dette er sikkert eit kjempeflott produkt, og noko mange kan ha nytte av, men eg vil helst ikkje ha rumpereklamar i umiddelbar tilknytning til mitt fjes. Eigentleg br eg berre skrive denne omtalen av meg sjlv s lang at annonsa havnar s lang ned at ein m scrolle for sj ho. Ein veit aldri kva slags annonser som dukkar opp. Eg er eigentleg ikkje interessert reklamera for noko som helst, det einaste mtte vera om nokon som produserer dyre tohnds laksefiskestenger fann ut at deg var ein mann det var verdt sponsa. Men denne bloggen har ikkje som utgongspunkt tena pengar. Eg er heller ikkje interessert i f andre folk til meina som meg. Kva er det eg eigentleg vil? Dersom me skal bli litt serise: Eg vil fortelja historier fr livet mitt, slik at sstera mi og bror min kan ha noko mora seg over i kvardagen. Dersom andre ogs finn glede i mine betrakningar - hjarteleg velkomne.

Kategorier

Arkiv

hits