Tur

Eg har vore på tur att. Ein mangedelt tur. Minst tre delar. Eigentleg fire. Eg har bilder. De skal få sjå.

Første helga i vinterferien reiste eg til Birmingham i høve nabo Lars sin førtiårsdag. Åtte gutar på tur, stor stas. Fotball, god mat og mykje humor.

Etter Birmingham var eg tre dagar åleine i London. Utanom eit møte med a-lagstrenar Ingebrethsen og hans kjære, var eg på eigahand i storbyen. Eit draumescenario, trudde eg på førehand. Det skulle visa seg at det var det slettes ikkje.

Etter London bar det til Afrika. Fem dagar. Etter at eg var der for eit år sidan, har eg visst at eg skulle tilbake snart. At det skulle bli så snart, og at det berre vart fem dagar, var like overraskande. Men no vart det slik. Og du, så glad eg er for at eg reiste.

Heimreise. Frå Nairobi klokka ni tysdag kveld. Framme på Lundeneset halv fire natt til torsdag. For langt. I følge Dorrit var eg nær eit eller anna samanbrot. Det er godt mogeleg ho har rett.

Birmingham

Mange som trur dei kjenner meg trur eg er fotballgalen. Det stemmer ikkje. Eg er glad i fotball, og likar det mykje betre enn mange andre ting. Men eg er til dømes meir interessert i mat enn i fotball. Difor dette biletet av mat frå Birminghamturen, og ikkje frå fotballkampen me var på: På dette bildet er Trygve og Leif Jakob nær slutten av frukosten sin. Me åt frukost same stad kvar dag. Bror min var den einaste som bestilte den største frukosten med blodpudding kvar dag. Eg innrømmer at eg vart imponert. Engelsk frukost gjer noko med deg. Du blir mett på ein heilt særeigen måte. Du kan gå i timesvis. Det gjorde me då og i Birmingham. Fin by. Hyggelege mennesker som tykte me var litt galne som kom heilt frå Norge for å vitja byen deira. Denslags opplever du ikkje i London. Det er berre litt over ei veke sidan Birminghamturen var over, men her eg sit og skriv nå, verkar det som om det var i eit anna liv, ein annan stad.

 

London



Eg hadde sett fram til tre dagar åleine i London. Eg likar å vera åleine. Særleg når eg har vore tett på mange andre fleire dagar på rad. Dette er det veldig provoserande for mange å høyra, og eg får ofte slengt i fleisen at det er utsagn som dette som gjer at eg ikkje er gift. Det er feil. Det er ikkje utsagn som dette som gjer at eg ikkje er gift. Eg seier nemleg aldri slikt til folk eg vil gifta meg med. Stort sett i alle fall. Men jau, eg skulle vera åleine i London i tre dagar. To ting på programmet: Augeundersøking og Spurs-Milan i Champions league. Dei av elevane mine som opplevde meg den dagen Milan-billettane vart lagde ut, vil nok le hånleg av påstanden min om at eg ikkje er fotballgalen. Eg innrømmer at eg den dagen var meir enn galen. Det var jo den største Spurs-kampen sidan 1991, dette. Men før eg kom så langt som til kampen, hadde eg to dagar å slå ihjel. Dette skulle jo normalt ikkje vore noko problem. Kanskje det var hotellet som gjorde at eg mistreivst? Eg trudde eg kunne bu kvar som helst, berre eg hadde eit rom å sova på. Men det får vera måte på. Eit minstekrav når ein er åleine er at det er internett tilgjengeleg. Det var det ikkje. Og det var trangt. Eg var fanga på fire kvadratmeter. Eigentleg var kanskje hovudårsaka at eg berre hadde lyst å koma meg til Afrika. Men så var det denne fotballkampen, då. Der vart det så nervøst at eg har nesten ikkje vore med på maken. Alle sat ytterst på stolane sine og orka ikkje laga ein lyd, omtrent. Etter kampen reiste eg ned til Islington og vandra litt rundt. Islington er ein bra plass, berre ein kjem seg heim i rimeleg tid og på rett buss. Denne gongen traff eg på tida, men bomma på bussen. Eg enda opp i ein bussgarasje ved London Bridge og fant ut at den einaste måten å koma seg heim på utan å frysa forderva var å få tak i ein taxi. Taxisjåføren var herleg. Eg var i humør til litt drøs, og sette han i gang på to områder taxisjåførar plar ha meiningar, uansett kvar ein er: Innvandring og bensinprisar. Det første var han sterkt imot. Utanom slike som meg, sjølvsagt. "I don't mind people like you coming over, you stay here a few days and then fakkaff back to your own country".  Betryggande. Det andre var han og svært oppteken av. Og han var galen på styresmaktene. For det er jo sjølvsagt deira feil. Det aller, aller meste.

 

Kenya



Villa Vega. Eit godt stykke utanfor allfarveg. Her finn du staden på kartet. Eg har høyrt om denne plassen i nokre år nå. Eg kjenner nemleg ei dame som har beskreve dette som eit paradis så ofte det har vore høve til det. Og no bur ho der, og då var det berre å reisa. Andreas, som eg deler leilighet på Lundeneset, og hans tilkomande frue, var med. Dei kjente og folk på VV.Me treftes i London på torsdagen, og det var rett og slett ein befrielse å treffa kjende att.

Paradis bør oppsøkast, særleg når ein finn flybillettar dit til under prisen av tre netter på eit hotell i London som ikkje gjer ein deprimert. Å sei frå at ein kjem er ikkje naudsynt. Å ikkje gjera det, kan rett og slett anbefalast. Sjåfør Bob risikerte både bånnplater og det som verre er for å få oss ut. Vegane på landsbygda utføre Nairobi er ikkje noko særleg. Men faktum er at me kom oss ut i ei stasjonsvogn. Så eg har definitivt sett verre vegar. I Suldal og på Fogn til dømes.

Dei fem dagane fauk avgarde. Me fekk oss ein liten safari, Nairobibytur, fantastisk mat og slapping av på Villa Vega. Og me blei stempla som galne av samtlege NLM-misjonærar. Dei kom ut på søndagen og hadde eit slags misjonærmøte på villlaen. Faktum er at Nairobi ikkje er så langt unna. Og femdagarstur er uendeleg mykje betre enn ingen tur.

Heimreisa vart lang. For lang. Då eg kom til Stavanger var eg aldeles utkjørt. No har eg kvilt. Og tenkjer tilbake på flotte opplevingar. Me avsluttar med nokre fleire bilete.

Kåre på afrikansk barneheim. Dette var dei tre einaste som ikkje var for redde for meg til å bli tatt bilde av. Ein av stakkarane gøymde seg bak eit skap. Dei tinte opp etter kvart, heldigvis. Herlige folk. Sterke inntrykk.

Einliters glasflasker. Nostalgi. Daglegdags i Kenya. Torodd er colamodell.

Sola går ned over Ngong Hills. For ein plass på denne jord.

Eg kjøpte meg vase på glasblåseri. Knust før flyet. Bitter nedtur. Maria lo seg skakk.



Nøgd Maria på Rolf's place. Ein av dei beste restaurantane eg har vore på. Nokon gong.

 



Soloppgang, Nairobi National Park. (To siste foto: Andreas C. Våge)

3 kommentarer

Reier

18.03.2011 kl.09:15

Å du hendelse

kvignes

18.03.2011 kl.09:18

Vel tala.

L

22.03.2011 kl.14:34

Du er Afrika-junkie, fekk eg høyra i går då eg sat spikra til eit program frå Etiopia på tv. Og dette gjorde ikkje lengten mindre framtredande. Takk for fine bilder og ord.

Skriv en ny kommentar

kvignes

kvignes

37, Finnøy

Barnsleg og komplisert. Det burde eigentleg vore nok, men så slår det meg: Dersom eg skriv meir her, betyr det at annonsa som plar stå rett under bildet mitt, mest truleg vil bli flytta ned. Og det er bra. For kva annonser er det som regel her inne? Akkurat no er det ei som heiter "Knallfin rumpe", og som reklamerar for anti shake treningstights. Dette er sikkert eit kjempeflott produkt, og noko mange kan ha nytte av, men eg vil helst ikkje ha rumpereklamar i umiddelbar tilknytning til mitt fjes. Eigentleg bør eg berre skrive denne omtalen av meg sjølv så lang at annonsa havnar så lang ned at ein må scrolle for å sjå ho. Ein veit aldri kva slags annonser som dukkar opp. Eg er eigentleg ikkje interessert å reklamera for noko som helst, det einaste måtte vera om nokon som produserer dyre tohånds laksefiskestenger fann ut at deg var ein mann det var verdt å sponsa. Men denne bloggen har ikkje som utgongspunkt å tena pengar. Eg er heller ikkje interessert i å få andre folk til å meina som meg. Kva er det eg eigentleg vil? Dersom me skal bli litt seriøse: Eg vil fortelja historier frå livet mitt, slik at søstera mi og bror min kan ha noko å mora seg over i kvardagen. Dersom andre også finn glede i mine betrakningar - hjarteleg velkomne.

Kategorier

Arkiv

hits