Den sjette

Stabburselva, 26. juli 2007 klokka 02.00


Den minste laksen eg har fått i mitt liv - men du verda så gild han var.

Den sjette sat usedvanleg langt inne. Eg hadde gitt opp heile fiskinga, og hadde sett meg ned under eit tre med ei bok. Me var i Finnmark, og me var i Stabbursdalen. Ein vakker stad. Verdas nordligaste fåreskog. Og me hadde Morten Blom som guide.

Å gi Tana eit pauseår var ikkje noko me gjorde med lett hjarte. Kjetil fekk overtalt med og Leiv Magne til å byta ut Tana med Porsanger. Me reiste opp, og vart møtte av Morten. Han er det som på Finnøy ville blitt kalla ein friskus. Han er 50+, og relativt sprelsk for alderen. Når eg skriv dette, har Morten flykta frå Norge for vinteren, og driv med kiting i eitt eller anna tropisk paradis. Såvidt eg veit har han fiska lite laks etter at han var med oss på denne turen - eg mistenker han for å prøva å slutta.

Då me kom opp til Lakselv, hadde Morten nett fått ein storlaks. Me vart relativt gira. Han bytta bort laksen mot transport ettersom eg hugsar - ein grei deal for oss. Å gå innover mot Stabburselva var barnemat i forhold til å gå innover viddene i Tana. Her var det flatt og ikkje bratt, og heller ikkje så langt. Morten fekk sekken med lavvoen. Overraskinga hans var stor over at ein lavvo var så tung, men som tidlegare Forsvars-tilsett og FN-soldat klaga han ikkje høglytt. Det skulle seinare visa seg at det i sekken låg to lavvoar. Morten passar framleis på å minna oss på denne fadesen med jevne mellomrom.

Stabburselva er vakker. Naturen er heilt spesiell, med fåreskog og litt småbjørk innimellom. Me slo leir saman med Morten og to karar frå Tromsø. Og me starta å fiska. Me hadde usigelig god tru på dette. Det skulle imidlertid ikkje gå lenge før me fann ut at laksen sat langt inne denne gongen også. Me beslutta å reisa oppover elva, dette fordra ein tur ned til Lakselv for å kjøpa nye kort og meir proviant. Lakselv sentrum er nok - eg beklagar å seia dette - ingen vakker plass. Nå skal det seias at det er mange plasser i Finnmark som ikkje er vakre reint bygningsmessig. Dei blei jo relativt skamforne av tyskarane der oppe. Likevel må eg seia at det må då gå an å få det litt trivelegare enn dei har fått det i Lakselv. Ein bygning her og ein bygning der, med litt skrap og drit imellom. Ikkje noko for auga. Men reinsdyrkjøt hadde dei. Og ei gryte til ein billig penge.

Om kvelden var det fest i leiren med reinsdyrsuppe og meir fisking. Men laksen beit ikkje. Dagen etter la me ut på ekspedisjon. Me kryssa elva i eit konglomerat av små vatn - i ein gammal båt Morten trudde han hadde lov å låna. Kjetil var - det fins ingen annan måte å beskriva dette på - drita nervøs under båtturen. Me sat fire mann i ein halvråten robåt og lea oss sakte men sikkert framover. Eg ser tilbake på den turen som vakker, Kjetil har nok dystrare tankar vil eg tru.

Oppe i den nye kulpen traff me folk. Samuel Antti - ein godt vaksen flågefiskar og reindriftssame. Han ga oss bokna reinsdyrkjøt og moltesyltetøy, og for det er me evig takknemlige. Me traff og Åge - som tidlegare hadde vore gift med Mari Boine Persen. Det var ein kulturell bonus me ikkje hadde rekna med. Han dreiv forlag i Indre - eller var det Ytre - Billefjord. Og laks var der i hopetal. Det må ha stått hundrevis av laks i den hølen. Men ikkje tale om at dei ville bita. Me fiska i timesvis, utan å få eit einaste napp. Rundt oss hoppa laksen. Det var mest som den gongen eg fiska makrell midt i ein stim utan å få napp. I Finnmark hadde eg ikkje hagle i båten. Det hadde eg på makrellturen...

Heimturen blei ikkje utan dramatikk, då me gjekk oss litt vill. Me gjekk i ein gigantisk sirkel før me fann båten att.

Etter denne lange - og fiskemessig dårlige - turen, mista eg gnisten. Eg tenkte at eg ville nyta den siste dagen i Finnmark utan å ha laksedepresjon. Eg vart difor ikkje med på fisketur dagen etter, men haldt meg i leiren og las og pakka ned utstyr.

På kvelden kom Bjørn, kompisen til Morten. Etter å ha fiska i fem minutt låg ein laks på land. Det var sjølvsagt gledeleg, men først og fremst forferdeleg provoserande. Her hadde me fiska i dagesvis utan resultat, så kom denne Bjørn og fekk laks umiddelbart. Eg monterte stanga att og marsjerte ut i elva.

Heilt nede på brekket, der vatnet tippa over ein liten kant, beit laksen på. Det vart ingen storkamp - lydig og roleg vart han berga på land. Men du, kor glad eg vart. Ein kilo med laks kan gjera meg forferdeleg lykkeleg. Eg trur både Bjørn og Morten fekk seg ei ny oppleving av kor glad eit menneske kan bli over noko lite, medan Kjetil og Leiv Magne hadde sette dette før.

Laksen vart salta og lagd nederst i sekken. Der låg han nesten eit døgn før han kom seg i frysa. Seinare på hausten vart han servert med poteter og agurksalat. Min første Finnmarks-laks, men ikkje den siste.

2 kommentarer

El Toro

27.09.2010 kl.17:05

Har du fiska makrell med hagle?

kvignes

27.09.2010 kl.17:23

Eg kan dessverre ikkje var meir spesifikk enn eg allerede har vore.

Skriv en ny kommentar

kvignes

kvignes

37, Finnøy

Barnsleg og komplisert. Det burde eigentleg vore nok, men så slår det meg: Dersom eg skriv meir her, betyr det at annonsa som plar stå rett under bildet mitt, mest truleg vil bli flytta ned. Og det er bra. For kva annonser er det som regel her inne? Akkurat no er det ei som heiter "Knallfin rumpe", og som reklamerar for anti shake treningstights. Dette er sikkert eit kjempeflott produkt, og noko mange kan ha nytte av, men eg vil helst ikkje ha rumpereklamar i umiddelbar tilknytning til mitt fjes. Eigentleg bør eg berre skrive denne omtalen av meg sjølv så lang at annonsa havnar så lang ned at ein må scrolle for å sjå ho. Ein veit aldri kva slags annonser som dukkar opp. Eg er eigentleg ikkje interessert å reklamera for noko som helst, det einaste måtte vera om nokon som produserer dyre tohånds laksefiskestenger fann ut at deg var ein mann det var verdt å sponsa. Men denne bloggen har ikkje som utgongspunkt å tena pengar. Eg er heller ikkje interessert i å få andre folk til å meina som meg. Kva er det eg eigentleg vil? Dersom me skal bli litt seriøse: Eg vil fortelja historier frå livet mitt, slik at søstera mi og bror min kan ha noko å mora seg over i kvardagen. Dersom andre også finn glede i mine betrakningar - hjarteleg velkomne.

Kategorier

Arkiv

hits